Je zegt dat het goed gaat. Dat jullie het eigenlijk prima hebben.
En als iemand ernaar vraagt, zeg je ook: Het is gewoon druk. Dat is het.
Maar als je eerlijk bent… weet je dat dat niet het hele verhaal is.
Want je voelt je alleen. Niet omdat je alleen bent. Maar terwijl je samen bent.
En dat is een gevoel waar je liever niet te lang bij stilstaat.
Je mist geen grote dingen. Niet per se maar kleine momenten die er niet meer zijn.
→ Dat iemand écht luistert en doorvraagt
→ Dat iemand ziet hoe het met je gaat
→ Dat je iets zegt en het écht binnenkomt
En je merkt dat je stopt met delen. Omdat het toch niet echt aankomt. Of omdat je geen zin hebt in de reactie.
Laat maar.
En zo pas je je aan.
Je houdt het luchtig. Je maakt het niet te zwaar. Je begint er maar niet over. Want je wilt geen gedoe.
Dus je doet wat je altijd doet. Je gaat door.
Maar ergens gebeurt er iets anders.
Je trekt je een beetje terug. Niet zichtbaar. Niet dramatisch. Maar wel voelbaar.
Je deelt minder. Je verwacht minder. Je voelt minder.
En zo wordt de afstand groter.
En dit is het moment waar het schuurt. Want je zegt dat je verbinding mist. Maar wanneer heb jij voor het laatst écht contact gemaakt?
Wanneer heb je uitgesproken wat er in je omgaat? Wanneer heb je laten zien dat je je alleen voelt?
Want zolang jij blijft wachten tot de ander het ziet… blijf je je alleen voelen.
Ja, het zou mooi zijn als de ander het oppakt maar dat gebeurt niet altijd. En ergens weet je dat. Dus blijf je hangen in hetzelfde.
→ Je voelt het
→ Je slikt het in
→ Je gaat door
En ondertussen verandert er niets. Dit is geen fijne plek.
Want je zit niet in een slechte relatie. Maar ook niet in een relatie die echt voedt. Je zit ertussenin.
En dat is misschien nog wel het meest vermoeiend. Dus wees eens eerlijk.
→ Wat houd jij in?
→ Wat zeg je niet?
→ Waar wacht je op?
Niet om jezelf de schuld te geven maar om te zien waar jij jezelf tegenhoudt.
Want blijven doen alsof het meevalt…is ook een keuze. En ergens weet je dat.
Maar je doet er nog niets mee.
Als jij voelt: ik wil hier eerlijk naar kijken, dan praat ik graag met je.
Niet om de afstand in één gesprek op te lossen. Maar om te zien: wat speelt er echt, wat is van jou, en wat is een eerste stap.
Want wachten tot het vanzelf verandert, dat is ook een keuze.
