Je houdt van elkaar. Je voelt liefde. Dat is zeker niet het probleem.
Het probleem is dat jullie elkaar in de loop van de tijd zijn kwijtgeraakt. Steeds een beetje meer.
En je voelt daarbij misschien teleurstelling. Elke dag opnieuw. In kleine momentjes. In wat je inslikt. In wat je mist. In gesprekken die nergens meer over gaan. Gesprekken die elkaar niet meer aanmoedigen. En in stiltes die steeds gewoner worden. Die intense sparkle ontbreekt. Wil je dan uit elkaar gaan? Nee. Dat voelt niet als de juiste weg. Daarvoor heb je samen te veel opgebouwd. Maar doorgaan zoals het nu gaat? Ook dát schuurt.
En ergens, heel duidelijk, voel je het: als er niets verandert dan groeit de afstand. En juist dat wil je voor zijn.
Je houdt van elkaar. Je voelt liefde. Dat is zeker niet het probleem.
Het probleem is dat jullie elkaar in de loop van de tijd zijn kwijtgeraakt. Steeds een beetje meer.
En je voelt daarbij misschien teleurstelling. Elke dag opnieuw. In kleine momentjes. In wat je inslikt. In wat je mist. In gesprekken die nergens meer over gaan. Gesprekken die elkaar niet meer aanmoedigen. En in stiltes die steeds gewoner worden. Die intense sparkle ontbreekt. Wil je dan uit elkaar gaan? Nee. Dat voelt niet als de juiste weg. Daarvoor heb je samen te veel opgebouwd. Maar doorgaan zoals het nu gaat? Ook dát schuurt.
En ergens, heel duidelijk, voel je het: als er niets verandert dan groeit de afstand. En juist dat wil je voor zijn.
Kijk eens even eerlijk: herken jij dit?
Een nieuwe dag breekt aan. En ook vandaag gaan de gesprekken vooral over de dag die geleefd moet worden. Lekker praktisch. Wie haalt de kinderen op? Wat eten we vanavond? En hoe laat ben jij de deur uit om te sporten? Alles wat geregeld moet worden, krijgt aandacht. Maar de gesprekken die jullie samen écht verder brengen, zijn er niet meer. Wat je zo mist? Kleine simpele vragen, bijvoorbeeld ‘hoe gaat het met je?’, ‘wat mis je en waar verlang je naar?’. Waarom waren dat soort vragen vroeger zo vanzelfsprekend maar nu niet meer?
Waarom voelt praten ineens zo moeilijk?
We gaan een stapje verder. Heb jij op zo’n dag ook soms het gevoel dat wat je zegt niet aankomt zoals je bedoelt? En dus houd je dingen vaker voor jezelf? Niet omdat je ze niet voelt. Integendeel. Maar omdat het moment nooit goed lijkt. Of omdat je bang bent dat de dingen te groot worden als je het uitspreekt. Er is geen tijd meer voor elkaar. Avonden zijn gevuld met werkmails, speelgoed opruimen, sportclubjes en planningen. Tegen de tijd dat jullie op de bank zitten, is er alleen nog stilte en vermoeidheid. Me-time? Ho maar. Alsof er geen ruimte meer over is om elkaar echt aandacht te geven. Waarom was die energie er vroeger dan wel?
En dan die intimiteit…
Die is er nauwelijks nog. Of misschien zelfs helemaal niet meer. En juist dit is zó ontzettend belangrijk in een relatie. Maar toch, aanraking voelt ongemakkelijk. Kusjes worden vluchtig. Lekker dicht tegen elkaar aankruipen, is al lang geleden. Jullie leven naast elkaar, niet meer mét elkaar. En ergens diep vanbinnen voel je het gemis. Het verlangen om gezien te worden. Een simpel gebaar, het lijkt zo klein, maar betekent zoveel.
Wie is er voor jou?
En ondertussen gaat jullie leven door. Jullie doen wat nodig is, houden alles draaiende. Maar steeds vraag je je af: wanneer was het dat we elkaar onderweg een beetje kwijtraakten? Je bent er voor zoveel mensen om je heen. Voor het gezin, voor collega’s, familie en vrienden. Maar wie ziet jóú nog echt? En misschien is dat wel waar het allemaal wringt.
Denk er maar eens over na wat hierboven allemaal staat beschreven. Best confronterend, niet? En als jij hierin jouw situatie herkent, ook al is het maar bij één van deze dingen, dan weet ik genoeg. Je bent hier op de juiste plek.
Ik kan mij voorstellen dat je dit alles nog even moet laten bezinken. En dat je nog niet klaar bent om jouw situatie te delen tijdens een gesprek met mij. Dat is heel begrijpelijk.

Wie is er voor jou?
En ondertussen gaat jullie leven door. Jullie doen wat nodig is, houden alles draaiende. Maar steeds vraag je je af: wanneer was het dat we elkaar onderweg een beetje kwijtraakten? Je bent er voor zoveel mensen om je heen. Voor het gezin, voor collega’s, familie en vrienden. Maar wie ziet jóú nog echt? En misschien is dat wel waar het allemaal wringt.
Denk er maar eens over na wat hierboven allemaal staat beschreven. Best confronterend, niet? En als jij hierin jouw situatie herkent, ook al is het maar bij één van deze dingen, dan weet ik genoeg. Je bent hier op de juiste plek.
Ik kan mij voorstellen dat je dit alles nog even moet laten bezinken. En dat je nog niet klaar bent om jouw situatie te delen tijdens een gesprek met mij. Dat is heel begrijpelijk.


Wat als je jouw gevoel blijft wegdrukken?
Langzaam sluipt het erin. In het begin merk je het misschien nauwelijks. Je praat wat minder met elkaar. Je raakt elkaar wat minder aan. Blikken naar elkaar worden vluchtiger en complimentjes blijven uit. Avonden die stiller voelen dan eerst. En voor je het weet, raak je aan dit alles meer en meer gewend. Aan dat vage gevoel dat er iets ontbreekt. Je legt de lat ook wat lager. Want ach, goed is goed genoeg. Niet gelukkig. Niet ongelukkig. Gewoon normaal zoals vast bij iedereen.
Ook de kinderen zien het. En is dat wat je ze mee wilt geven? De herinnering die ze later hebben aan bijvoorbeeld de sfeer vroeger aan tafel. Dat wat een leuk moment samen had moeten zijn.
Het kan écht anders. Het is niet te laat. Maar dan moet er nú iets veranderen. Niet volgend jaar. Niet als de drukte voorbij is. Niet als hij het zelf inziet. Nu.

Wat als je jouw gevoel blijft wegdrukken?
Langzaam sluipt het erin. In het begin merk je het misschien nauwelijks. Je praat wat minder met elkaar. Je raakt elkaar wat minder aan. Blikken naar elkaar worden vluchtiger en complimentjes blijven uit. Avonden die stiller voelen dan eerst. En voor je het weet, raak je aan dit alles meer en meer gewend. Aan dat vage gevoel dat er iets ontbreekt. Je legt de lat ook wat lager. Want ach, goed is goed genoeg. Niet gelukkig. Niet ongelukkig. Gewoon normaal zoals vast bij iedereen.
Ook de kinderen zien het. En is dat wat je ze mee wilt geven? De herinnering die ze later hebben aan bijvoorbeeld de sfeer vroeger aan tafel. Dat wat een leuk moment samen had moeten zijn.
Het kan écht anders. Het is niet te laat. Maar dan moet er nú iets veranderen. Niet volgend jaar. Niet als de drukte voorbij is. Niet als hij het zelf inziet. Nu.
Wat als jullie er wél samen voor gaan?
Je hebt natuurlijk al kunnen lezen hoe het anders kan. Of misschien moet. Want hoe bijzonder is het als jullie weer echt met elkaar praten. Niet alleen over de gezinsagenda, maar over dromen, angsten en verlangens? Wat als er weer échte tijd is voor aandacht voor elkaar, een aanraking, een diepgaand gesprek? En wat als die intimiteit er weer is? En niet omdat het moet of erbij hoort maar omdat jullie dat fijn vinden. Wat als je je weer gewaardeerd voelt om wie je bént en niet alleen om wat je doet? Wat als jullie niet verder uit elkaar groeien, maar juist dichter naar elkaar toe?
Dat is wat een intensief en persoonlijk begeleidingstraject ‘Relatie in Balans’ jullie kan brengen. Lastig? Zeker! Maar liefde vraagt moed.
En weet je wat moed is in dit geval?
Niet het grote besluit. Niet weten hoe het afloopt. Maar eerlijk kijken naar wat er speelt. Niet omdat het jouw schuld is. Maar omdat jij de enige bent die jezelf kan veranderen. En dat is precies je kracht.

Wat als jullie er wél samen voor gaan?
Je hebt natuurlijk al kunnen lezen hoe het anders kan. Of misschien moet. Want hoe bijzonder is het als jullie weer echt met elkaar praten. Niet alleen over de gezinsagenda, maar over dromen, angsten en verlangens? Wat als er weer échte tijd is voor aandacht voor elkaar, een aanraking, een diepgaand gesprek? En wat als die intimiteit er weer is? En niet omdat het moet of erbij hoort maar omdat jullie dat fijn vinden. Wat als je je weer gewaardeerd voelt om wie je bént en niet alleen om wat je doet? Wat als jullie niet verder uit elkaar groeien, maar juist dichter naar elkaar toe?
Dat is wat een intensief en persoonlijk begeleidingstraject ‘Relatie in Balans’ jullie kan brengen. Lastig? Zeker! Maar liefde vraagt moed.
En weet je wat moed is in dit geval?
Niet het grote besluit. Niet weten hoe het afloopt. Maar eerlijk kijken naar wat er speelt. Niet omdat het jouw schuld is. Maar omdat jij de enige bent die jezelf kan veranderen. En dat is precies je kracht.


Ik ben Steffie…
Voordat je kiest om samen met mij die stap te zetten, stel ik mij graag even voor. Want ik weet hoe jij je voelt. En dat komt niet omdat ik de theorie ken. Nee, ik heb zo’n zelfde leven geleefd als jij nu.
Ik ben gescheiden en daarna opnieuw verliefd geworden en gaan samenwonen in een samengesteld gezin. Dus ja, ik ken de complexiteit van relaties van binnenuit. Ik weet wat het is om keuzes uit te stellen terwijl je eigenlijk al weet dat het niet klopt. Om door te gaan terwijl je voelt dat het schuurt. Om jezelf kwijt te raken in alles wat moet.
Kijkend naar mijn situatie was moed mijn sleutelwoord. Moed om te voelen dat het niet klopte. Moed om eerlijk te kijken. En moed om te handelen, ook als dat spannend was.
Ik ben gecertificeerd coach die kijkt naar de kern van het probleem. Vanuit dat punt start ik met mijn aanpak. Ik werk met vrouwen individueel én met stellen. Samen bepalen we wat wel en niet werkt. Ik ga je niet vertellen wat je moet doen. Ik ga je ook niet redden. Wat ik wél doe: naast je staan, eerlijk spiegelen wat ik zie en vragen stellen die je liever ontwijkt. Zodat jíj ziet wat er speelt. Voelt wat klopt. En keuzes maakt die van jou zijn. Dat is mijn manier van werken.

Ik ben Steffie…
Voordat je kiest om samen met mij die stap te zetten, stel ik mij graag even voor. Want ik weet hoe jij je voelt. En dat komt niet omdat ik de theorie ken. Nee, ik heb zo’n zelfde leven geleefd als jij nu.
Ik ben gescheiden en daarna opnieuw verliefd geworden en gaan samenwonen in een samengesteld gezin. Dus ja, ik ken de complexiteit van relaties van binnenuit. Ik weet wat het is om keuzes uit te stellen terwijl je eigenlijk al weet dat het niet klopt. Om door te gaan terwijl je voelt dat het schuurt. Om jezelf kwijt te raken in alles wat moet.
Kijkend naar mijn situatie was moed mijn sleutelwoord. Moed om te voelen dat het niet klopte. Moed om eerlijk te kijken. En moed om te handelen, ook als dat spannend was.
Ik ben gecertificeerd coach die kijkt naar de kern van het probleem. Vanuit dat punt start ik met mijn aanpak. Ik werk met vrouwen individueel én met stellen. Samen bepalen we wat wel en niet werkt. Ik ga je niet vertellen wat je moet doen. Ik ga je ook niet redden. Wat ik wél doe: naast je staan, eerlijk spiegelen wat ik zie en vragen stellen die je liever ontwijkt. Zodat jíj ziet wat er speelt. Voelt wat klopt. En keuzes maakt die van jou zijn. Dat is mijn manier van werken.
Klaar voor het traject ‘Relatie in Balans’?
Je wilt natuurlijk weten waar je ‘ja’ tegen zegt. En dat is een intensief en persoonlijk begeleidingstraject. Voor jou alleen of samen met je partner. Dat bepalen jullie helemaal zelf. En verwacht geen trucjes of een zelfhulpboek dat je na hoofdstuk drie weer weglegt. Ik spreek uit ervaring als ik zeg dat échte begeleiding belangrijk is, op jullie tempo, afgestemd op jullie situatie.
We beginnen altijd bij jou. Want jij kunt de ander niet veranderen. Wat je wél kunt, is ontdekken wat er in jou gebeurt, leren uitspreken wat je al zo lang voor je houdt. Hé, daar ontstaat langzaam weer verbinding. Op een manier die voor jullie allebei klopt.
Ik loop het stappenplan graag even met je door. Want het is fijn als je vooraf weet wat je te wachten staat.

Klaar voor het traject ‘Relatie in Balans’?

Je wilt natuurlijk weten waar je ‘ja’ tegen zegt. En dat is een intensief en persoonlijk begeleidingstraject. Voor jou alleen of samen met je partner. Dat bepalen jullie helemaal zelf. En verwacht geen trucjes of een zelfhulpboek dat je na hoofdstuk drie weer weglegt. Ik spreek uit ervaring als ik zeg dat échte begeleiding belangrijk is, op jullie tempo, afgestemd op jullie situatie.
We beginnen altijd bij jou. Want jij kunt de ander niet veranderen. Wat je wél kunt, is ontdekken wat er in jou gebeurt, leren uitspreken wat je al zo lang voor je houdt. Hé, daar ontstaat langzaam weer verbinding. Op een manier die voor jullie allebei klopt.
Ik loop het stappenplan graag even met je door. Want het is fijn als je vooraf weet wat je te wachten staat.
Wat anderen zeggen
Wat anderen zeggen



