Het begint vaak klein.
Een opmerking die net anders valt. Een zucht.
Een blik. En voordat je het doorhebt… zit je er weer in.
Diezelfde discussie, irritatie en afstand.
En ergens denk je: Waarom gebeurt dit nou steeds?
Want je wéét dat dit niet helpt en hoe dit voor de zoveelste keer weer afloopt. En toch… gebeurt het weer.
Het verhaal van Lisa
Lisa vertelde me laatst:
Het is alsof we vastzitten in een soort herhaling. Ik wil praten, hij trekt zich terug. En hoe meer hij zich terugtrekt, hoe harder ik ga trekken.
Ze keek me aan en zei: En ik weet dit. Ik zie het gebeuren. Maar ik kan het niet stoppen.
En dat is precies wat patronen zo frustrerend maakt. Je bent niet blind. Je bent niet onbewust.
Je ziet het maar je doorbreekt het niet.
Dit is hoe patronen eruitzien
Misschien herken je dit:
- Jij wilt praten → de ander klapt dicht
- Jij wordt boos → de ander trekt zich terug
- Jij houdt je in → en ontploft later alsnog
- Jullie hebben hetzelfde gesprek… keer op keer
En elke keer denk je: nu doen we het anders.
Maar uiteindelijk… doe je precies hetzelfde.
Waarom je blijft doen wat niet werkt
Niet omdat je het wilt. Maar omdat het sneller is. Bekender. Veiliger.
Op het moment dat iets je raakt, reageer je niet bewust. Je reageert automatisch.
- Vanuit oude patronen.
Vanuit wat je gewend bent.
Vanuit hoe je jezelf beschermt.
En voor je het weet…zit je weer in dezelfde dans.
Wat er onder zit (en waar je niet naar kijkt)
Onder dat gedrag zit iets anders. Niet alleen irritatie. Maar:
- Angst om niet gehoord te worden
- Behoefte aan verbinding
- Onzekerheid
- Verlangen naar rust
Alleen… dat laat je niet zien. Je laat het zien via gedrag.
Kortaf reageren. Zwijgen. Boos worden.
En precies dat zorgt dat jullie elkaar blijven missen.
Dit ben jij (als je eerlijk bent)
- Je weet precies hoe het steeds loopt
- Je herkent het patroon al voordat het gebeurt
- Je neemt je voor het anders te doen
- Maar op het moment zelf lukt het niet
En daarna baal je van jezelf, van de ander en van jullie samen.
Waar het begint te veranderen
Niet bij de ander of bij “beter communiceren”. Maar hier:
Op het moment dat jij voelt: nu word ik getriggerd.
En dat je dan niet meteen doet wat je altijd doet. Maar even stopt. Ademt en kijkt.
En jezelf dan afvraagt: wat gebeurt er nu eigenlijk in mij?
Dat is het punt. Daar zit de opening.
Je hoeft het niet perfect te doen.
Maar je kunt wel één ding anders doen.
- Niet meteen reageren
- Eén vraag stellen in plaats van een verwijt
- Even afstand nemen in plaats van doorgaan
Klein. Maar precies daar doorbreek je iets.
En dit ga je misschien niet leuk vinden
Zolang jij blijft reageren zoals je altijd doet, blijft het patroon bestaan.
Ook als de ander niets verandert. Ook als je “gelijk” hebt.
Jij bent onderdeel van het patroon. En ergens weet je dat.
Voel je dat dit over jullie gaat?
Je hoeft het niet zelf uit te vogelen. Maar je mag wel stoppen met hopen dat het vanzelf verandert.
Als jij voelt: we blijven hier in hangen, dan kijk ik graag met je mee. Niet om het perfect te maken.
Maar om te zien:
- Wat er echt gebeurt tussen jullie
- Wat jouw aandeel is
- En waar je het kunt doorbreken
Plan hier een kennismaking. Want niks doen is ook een keuze.
