Je zit samen op de bank. Het is stil maar niet op een fijne manier.
Hij kijkt iets op tv. Jij scrolt zonder écht te zien wat er voorbijkomt. En ergens voel je het.
Is dit het nou?
En bijna direct daarna duw je die gedachte weer weg. Want ja, jullie hebben het toch goed?
Geen grote ruzies. Geen drama. Alles loopt eigenlijk prima. En toch klopt het niet.
Je merkt het in kleine momenten.
→ Hoe je sneller geïrriteerd bent dan je zou willen
→ Hoe gesprekken vooral nog praktisch zijn
→ Hoe je soms naast hem zit en ineens denkt: waar zijn wij eigenlijk gebleven?
Ik zat onlangs in een sessie met een vrouw die het zo omschreef:
„Als ik eerlijk ben, is er niets ‘mis’. Maar ik voel ook niet meer wat ik vroeger voelde. En dat maakt me misschien nog wel onzekerder. Want wanneer is het erg genoeg om er iets mee te doen?‟
Ze bleef even stil na die vraag. Alsof ze zelf al wist dat het antwoord niet ging komen door er nog langer over na te denken.
Dat is precies wat twijfel doet.
Het houdt je in je hoofd. Zoekend naar duidelijkheid. Naar een reden. Naar een soort toestemming om te voelen wat je al voelt.
Maar ondertussen verandert er niets.
Je gaat door met je leven. Werk, kinderen, afspraken. Je lacht, je regel en je doet wat er moet.
Maar onder de oppervlakte blijft het terugkomen.
→ ’s Avonds in bed
→ Tijdens een stilte samen
→ Of ineens, uit het niets
Is dit het nou?
En misschien herken je dat je het daarna meteen relativeert.
Dat je denkt: stel je niet zo aan, anderen hebben het veel slechter. Dus je gaat weer door.
Maar ergens weet je dat je niet twijfelt zonder reden.
Twijfel ontstaat niet zomaar. Het komt ergens vandaan.
Soms uit vermoeidheid omdat je altijd ‘aan’ staat en weinig ruimte hebt voor jezelf.
Soms uit patronen omdat jullie elkaar steeds net mislopen.
En soms… omdat je iets mist wat er niet vanzelf terugkomt.
Maar wat het ook is, je voelt het al.
Alleen neem je het nog niet serieus.
Omdat het spannend is.
Omdat je niet weet wat er gebeurt als je er wél echt naar kijkt.
Omdat je bang bent dat voelen automatisch betekent dat je iets moet veranderen.
Dus blijf je hangen in twijfel. Dat voelt veiliger.
Maar eerlijk? Het is uitstel. En ergens weet je dat.
De vraag die je jezelf stelt is vaak: moet ik scheiden of blijven? Maar dat is niet de vraag waar je nu iets mee kunt.
De echte vraag zit een laag dieper. Wat klopt er op dit moment niet voor mij?
En daar kijk je nog niet volledig naar. Misschien hoop je dat het vanzelf terugkomt — dat gevoel, die verbinding, die vanzelfsprekendheid.
Maar verbinding komt niet terug omdat je wacht. Het komt terug omdat je gaat kijken. Eerlijk.
En dat begint niet met grote beslissingen. Maar met één kleine vraag aan jezelf: Wat mis ik eigenlijk echt?
Niet wat je zou moeten missen. Niet wat logisch is. Maar wat jij voelt.
Want zolang je dat niet onder ogen komt… blijf je precies waar je nu bent.
Tussenin. En dat is misschien wel de meest vermoeiende plek die er is.
Je hoeft vandaag geen keuze te maken.
Je hoeft het niet op te lossen.
Maar doen alsof het er niet is, dat is ook een keuze.
En ergens weet je dat. Maar je doet er nog niets mee.
Als jij voelt dat je hier eerlijk naar wilt kijken, zonder meteen alles overhoop te halen, dan praat ik graag met je.
Niet om te vertellen wat je moet doen. Maar om samen helder te krijgen wat er speelt.
